افتتاح کارخانه فولادسازی شادگان (فلاحیه) و رسیدن ظرفیت شرکت فولاد به ۵ میلیون تن، در ادبیات استعمارگرانه و دروغین رژیم ایران شاید به معنای «استقلال صنعتی و قدرت صادراتی» تبلیغ شود، اما برای اقلیم اشغال‌شده‌ی احواز معنایی کاملاً متفاوت و تلخ دارد.
این در واقعیت یعنی ۵ میلیون تن غارت سیستماتیک ثروت‌های سرزمین احواز، ۵ میلیون تن آلایندگی مرگبار و تخریب عامدانه محیط زیست، و ۵ میلیون تن تشنگی، فقر و حاشیه‌نشینی برای مردم بومی و صاحبان اصلی این آب و خاک.
رژیم سرکوبگر و غارتگر ایران، با استثمار منابع و احداث صنایع آلاینده در دل احواز، درآمدهای میلیاردی صادراتی را برای تقویت ماشین سرکوب، تأمین مالی شبه‌نظامیان تروریست و پر کردن جیب مافیای خود می‌بلعد؛ در حالی که سهم مردم مظلوم احواز از این به‌اصطلاح «توسعه و اشتغال»، تنها بیکاری، خشکی تالاب‌ها، بیماری‌های تنفسی و محرومیت مطلق است. این نه یک دستاورد صنعتی، بلکه ویترینی از غارتگری آشکار و تاراج ثروت‌های اقلیم احواز است.