در تداوم سیاست‌های استعمارگرانه و کوچ اجباری، مقامات اشغالگر رژیم ایران دور تازه‌ای از غصب و غارت اراضی بازمانده از ساکنان بومی اقلیم اشغالی احواز را آغاز کرده‌اند. در همین راستا، فریاد استغاثه و دادخواهی اهالی روستای «عوده» از توابع بخش «غیزانیه»، به‌ویژه در محدوده میدان نفتی «مارون ۶»، بیش از پیش به گوش می‌رسد.
بنا بر گزارش منابع محلی، شرکت نفتِ وابسته به رژیم ایران، با اعمال فشارهای بی‌سابقه و تهدیدهای مستمر، در پی مصادره اراضی و املاک اجدادی شهروندان عرب است. نهادهای اشغالگر با استناد به اسناد مبهم و ادعاهای واهی مبنی بر فروش این اراضی توسط برخی شیوخ عشایر در گذشته‌های دور، تلاش می‌کنند تا این غارتگری را توجیه کنند؛ ادعایی که از سوی اهالی منطقه قاطعانه و از اساس تکذیب شده است. آنان تأکید دارند که این زمین‌ها میراث تاریخی و غیرقابل‌واگذاری اجدادشان بوده و هرگز مورد معامله قرار نگرفته است.
در خلأ مطلق مراجع قضایی مستقل و عادل برای رسیدگی به تظلمات، دادخواهی اهالی با درهای بسته نهادهای حکومتی مواجه شده است. شهادت‌های عینی ساکنان منطقه، پرده از تبانی آشکار و فساد سیستماتیک برخی مسئولان بخش حقوقی شرکت نفت (از جمله افرادی به نام‌های «خمیس»، «عمره» و «زاهدی») با شبکه قدرت و نفوذ برمی‌دارد. این جریان فاسد، به جای بررسی حقوقی و منصفانه اسناد مالکان بومی، از فقر اهالی و ناتوانی آنان در پرداخت رشوه‌های کلان سوءاستفاده کرده و حقوق مشروعشان را به نفع مافیای غارتگر رژیم مصادره می‌کنند.
وضعیت امروز روستای «عوده» و سراسر منطقه غیزانیه، آینه‌ تمام‌نمای تراژدی تلخ اقلیم احواز است؛ در حالی که این روستاها بر روی دریایی از نفت خفته‌اند و میلیاردها دلار درآمد حاصل از آن مستقیماً به خزانه‌ رژیم ایران سرازیر می‌شود تا ماشین سرکوب و شبه‌نظامیان تروریست آن را تأمین مالی کند، سهم ساکنان عرب و بومی این منطقه تنها محرومیت از ابتدایی‌ترین امکانات حیات است. اراضی آنان غصب می‌شود و جوانانشان از فرصت‌های شغلی در همان تأسیساتی که ارمغانی جز آلودگی زیست‌محیطی و نابودی سلامت برایشان نداشته، محروم می‌مانند.
تداوم این تجاوزات آشکار، گواهی انکارناپذیر بر اجرای سیستماتیک سیاست‌های فقیرسازی و تغییر بافت جمعیتی (دموگرافیک) است که نظام اشغالگر ایران علیه ملت احواز به کار بسته است. در این ساختار استعماری، ثروت‌های اقلیم احواز به ابزاری مضاعف برای سرکوب، تثبیت اشغالگری و آواره ساختن فرزندان احواز از سرزمین‌های تاریخی‌شان مبدل شده است.