رژیم ایران در تازه‌ترین اقدام امنیتی خود برای مقابله با فعالان مدنی، سیاسی و مدافعان حقوق بشر، از یک پلتفرم اطلاعاتی و جاسوسی تحت عنوان «سامانه علاج» رونمایی کرده است. این سامانه نشان‌دهنده تغییر فاز نهادهای امنیتی رژیم از سرکوب داخلی به «سرکوب فرامرزی» (Transnational Repression) است. شواهد و تحلیل‌ها حاکی از آن است که این ابزار سایبری، به طور ویژه برای رصد، پرونده‌سازی و اعمال فشار بر فعالان احوازی در خارج از کشور و قطع ارتباط ارگانیک آنان با شبکه‌های فعال در داخل طراحی شده است.

سازوکار سامانه علاج؛ نهادینه‌سازی جاسوسی و گروگان‌گیری خانوادگی
یکی از خطرناک‌ترین و بی‌سابقه‌ترین ابعاد سامانه علاج، تلاش برای ترویج جاسوسی سیستماتیک در میان شهروندان است.

دستگاه‌های اطلاعاتی رژیم با راه‌اندازی این پلتفرم، از شهروندان می‌خواهند تا اطلاعات شخصی، تحرکات و ارتباطات بستگان دور و نزدیک خود در خارج از کشور را به نهادهای امنیتی گزارش دهند.
این حربه به وضوح با هدف ایجاد فضای بی‌اعتمادی، گسستن پیوندهای عمیق خانوادگی و ضربه زدن به همبستگی اجتماعی در جامعه احواز عملیاتی شده است. در واقع، رژیم با این کار، خانواده‌های فعالان در داخل را مستقیماً به گروگان می‌گیرد تا هزینه فعالیت‌های حقوق بشری در خارج از مرزها را با تهدید بستگان درجه یک، به شدت افزایش دهد.

چرا دیاسپورای احواز هدف اصلی است؟
تمرکز ماشین سرکوب بر دیاسپورای احوازی ریشه در نقش کلیدی و غیرقابل انکار این فعالان در مستندسازی و افشای نقض فاحش حقوق بشر دارد. فعالان احوازی در خارج از کشور موفق شده‌اند صدای دادخواهی مردم این اقلیم را که تحت شدیدترین سانسورها قرار دارند، به مجامع بین‌المللی برسانند.
افشای اخبار مربوط به موج اخیر یورش‌های امنیتی به مضیف‌ها، بازداشت گسترده فعالان فرهنگی و هنرمندان، و انعکاس مداوم تجمعات اعتراضی کارگران شرکت‌های نفتی در احواز، از جمله مواردی است که انحصار رسانه‌ای رژیم را در هم شکسته و خشم نهادهای اطلاعاتی را برانگیخته است. سامانه علاج به طور مستقیم تلاش می‌کند تا با ایجاد رعب و وحشت، این شریان حیاتی اطلاع‌رسانی را قطع کند.

حربه مصادره اموال و ترور شخصیت اقتصادی
دستگاه‌های اطلاعاتی رژیم از طریق این پلتفرم، صرفاً به تهدیدات کلامی و قضایی بسنده نکرده‌اند. یکی از ابزارهای فشار اصلی در سامانه علاج، تهدید فعالان احوازی به سلب حقوق و امتیازات شهروندی است. در این راستا، رژیم به طور مشخص و سیستماتیک تهدید کرده است که اموال، دارایی‌ها و زمین‌های موروثی و خانوادگی این فعالان در داخل احواز را توقیف و مصادره خواهد کرد. این ترور شخصیت اقتصادی، اقدامی برای وادار کردن فعالان به سکوت از طریق به خطر انداختن معیشت خانواده‌هایشان است.

استیصال امنیتی در برابر پژواک جهانی دادخواهی
نهادهای حقوق بشری بین‌المللی، راه‌اندازی این پایگاه خبرچینی را نقض فاحش حریم خصوصی، آزادی بیان و مصداق بارز جنایت در قالب سرکوب فرامرزی می‌دانند. ناظران سیاسی تأکید دارند که پناه بردن رژیم ایران به چنین ابزارهای سایبری و تلاش برای تبدیل کردن اعضای خانواده‌ها به مخبرین امنیتی، نه نشان‌دهنده قدرت، بلکه گواه روشنی بر استیصال و هراس دستگاه سرکوب است.
ماشین سرکوب که نتوانسته است با اعمال سیاست‌های آپارتاید اقتصادی، خفقان فرهنگی و سرکوب‌های فیزیکی، مقاومت مدنی را در احواز در هم بشکند، اکنون با «سامانه علاج» در تلاشی نافرجام می‌کوشد تا صدای کسانی را که این جنایات را بدون سانسور در جهان روایت می‌کنند، خاموش سازد.