در ادامه موج اعتراضات بر حق و مسالمت‌آمیز جوانان جویای کار در اقلیم اشغالی احواز، نیروهای امنیتی و ضدشورش رژیم ایران بار دیگر به جای پاسخگویی به مطالبات مشروع مردم، با خشونت عریان و ضرب و شتم به استقبال معترضان رفتند.

گزارش‌های میدانی و تصاویر منتشر شده حاکی از آن است که تجمعات اعتراضی شهروندان و جوانان عرب احوازی که در اعتراض به سیاست‌های تبعیض‌آمیز استخدامی و محرومیت از فرصت‌های شغلی برپا شده بود، با یورش وحشیانه ماشین سرکوب رژیم مواجه شده است. مأموران امنیتی با استفاده از باتوم و اعمال خشونت فیزیکی، تلاش کردند تا صدای دادخواهی جوانانی را که تنها خواستار حق ابتدایی خود برای کار، معیشت و کرامت انسانی هستند، در نطفه خفه کنند.

سرکوب خونین این اعتراضات، بار دیگر پرده از پارادوکس تلخ و همیشگی در احواز برمی‌دارد؛ اقلیمی که روی اقیانوسی از نفت، گاز و منابع عظیم طبیعی خفته و شریان‌های اقتصاد و صنعت رژیم ایران را تغذیه می‌کند، اما سهم ساکنان بومی و صاحبان اصلی آن، چیزی جز فقر، بیکاری مطلق، آوارگی و باتوم نیروهای امنیتی نیست.

سیاست‌های سیستماتیک و استعمارگرانه نظام اشغالگر ایران دهه‌هاست که بر پایه به حاشیه راندن عرب‌های احوازی بنا شده است. شرکت‌های نفتی، فولاد و پتروشیمی مستقر در منطقه، با دهن‌کجی آشکار به جوانان توانمند و جویای کار بومی، نیروی کار و مدیران خود را به صورت اتوبوسی از مناطق غیربومی وارد می‌کنند. این اقدام نه تنها یک تبعیض اقتصادی است، بلکه ابزاری برای پیشبرد سیاست تغییر بافت جمعیتی (دموگرافیک) و فقیرسازی هدفمند در احواز محسوب می‌شود.

حمله خشونت‌آمیز اخیر به معترضان بیکار، نشان‌دهنده هراس و استیصال رژیم از پافشاری ملت احواز بر حقوق غصب‌شده خویش است. با این وجود، تداوم این تجمعات و ایستادگی در برابر نیروهای مسلح، ثابت می‌کند که سیاست‌های «مشت آهنین»، بازداشت و سرکوب، دیگر نمی‌تواند اراده جوانان احوازی را برای مقابله با استعمار، توقف غارت ثروت‌ها و بازپس‌گیری حقوق مشروعشان در هم بشکند.